سعید شهسواری بر باد رفته

فراری از شب تارم به آغوش تو محتاجم
تو نیستی و من این لحظه از این صخره بد افتادم
کجا میری کجا رفتی تو ای ماه قشنگ من
حواست نیست همون قلبت منم دیگه که بر بادم
عجب بازی شد این دنیا عجب تلخه صدای من
چقدر باید بازم دور شد چه سنگینه هوای من
******
واسه م فرقی نداره این همه ظلمت که اینجا هست
از این دریا که غرق بودم یه آواری که یکجا هست
توی دستای این مُرده شاید بازم رهایی دید
از این تلخی رها بود و باز یه جون پناهی دید
نمیشه رد شد از این شب تاریک بی پایان
تو باشی من رها میشم از این هجران
به یاد هق هق بی وقفه ی بارون تو گوش من
از این خونه با یادت برای من شده زندان
اگر هر لحظه خاموشم اگر بن بست بی راهم
تو آغوشم هنوز سبزه تو این قلبم تو رو دارم
واسه م فرقی نداره این همه ظلمت که اینجا هست
از این دریا که غرق بودم یه آواری که یکجا هست
تو دستای این مُرده شاید بازم رهایی دید
از این تلخی رها بود و باز یه جون پناهی دید