سام ساکت رفتن

رفتن مگر کم میکند از درد آدم
حتی خودم را بعد تو از دست دادم
ماندن دلیل ، محکم نمی خواست
تنها همین دیوانه بودن
خوشبخت باشی
با بهترینها
من بهترین تو
نبودم

محکم بزن عشق نوش جانم
هر بلایی که سرم آوردی ای عشق
از تو چه پنهان جانِ جانان
تو خودت همدردیو هم ، دردی ای عشق

ای عشق ، ما از زمین و آسمان زخم زبانها خورده ایم اما هنوز هم زنده ایم عشق
ای عشششششق دنیا یکی بود و نبود از بی وفایی ها چه سود از دست این قوم حسود عشق
ماندن دلیل محکم نمی خواست ...