سالار عقیلی آینه شکسته

بیایید ، بیایید که
جان دل ما رفت
بگریید ، بگریید که آن
خنده گشا رفت
برین خاک بیفتید که آن لاله فرو ریخت
برین باغ بگریید که آن سرو فرا رفت
درین غم بنشینید که غم خوار سفر کرد
درین درد بمانید که امید دوا رفت
دگر شمع میارید که این جمع پراکند
دگر عود مسوزید کزین بزم صفا رفت
لب جام مبوسید که آن ساقی ما خفت
رگ چنگ ببرید که آن نغمه سرا رفت
رخ حسن مجویید که آن آینه بشکست
گل عشق مبویید که آن بوی وفا
رفت ، که آن بوی وفا رفت
ازین چشمه منوشید که پر خون جگر گشت
بدین تشنه بگویید که آن آب بقا رفت
ازین چشمه منوشید که پر خون جگر گشت
بدین تشنه بگویید که آن آب بقا رفت
سر راه نشستیم و نشستیم و شب افتاد
بپرسید ، بپرسید که آن ماه کجا رفت
سر راه نشستیم و نشستیم و شب افتاد
بپرسید ، بپرسید که آن ماه کجا رفت
نوا رفت صفا رفت که آن نغمه سرا رفت
که آن سرو فرا رفت نوا رفت
که آن ماه کجا رفت
که آن سرو فرا رفت نوا رفت
که آن نغمه سرا رفت
که آن سرو فرا رفت نوا رفت
که آن ماه کجا رفت