رضا مهرپویا منو پیدا کن

منو پیدا کن که بی تو، گم شدم

سایه ای خسته از این مردم شدم

توی آیینه نمیدونم کیم

از خودم، از خاطراتم شاکیم

من رو پیدا کن که تنهایی بده

روز و شب دنیام خطی ممتده

قصه ی تنهاییه ورد لبام

رنگ خاکستر نشسته رو شبام

منو پیدا کن، من تنهای نا امید رو

کاش میدیدی دو تا چشمی که می بارید رو

کاش میشد شمع باشی توی شبهای سیام

تو بخوای هر جای دنیا پا به پای تو میام

گنگه افکارم، پریشونم کمی

واسه این حالم تو کوهی محکمی

منو پیدا کن، تو ناجی شو برام

باورم کن تا از این برزخ درام

مدتی میشه گمم تو دفترم

دفتری که شعرهاشو از برم

اشک من پای تموم برگه هاست

دست تو اما نمی دونم کجاست

منو پیدا کن، من تنهای نا امید رو

کاش میدیدی دو تا چشمی که می بارید رو

کاش میشد شمع باشی توی شبهای سیام

تو بخوای هر جای دنیا پا به پای تو میام