رایبد کهکشانی

کهکشانی مرا غرق خود می کنی
تو باید دلم را آسمانی کنی
من آن سیاره ی دور دست تو ام
چه می شد غمم را تلافی کنی

در این تاریکی در شبهایم
در این سوز سرد چقدر تنهایم
مثل خورشیدی بتابان خود را
تو بر غم هایم ، تو بر غم هایم

بی تو در غم ها ماندم ، جا ماندم
من در این منظومه ی عشق تنها ماندم
در تب عشقت شب و روز که تورا میخواندم

فاصله بین من و تو به کجا کشید
پر کشیدی و نگهم که تو را ندید
ابر چشمانم ز غمت همه شب می بارید

در این تاریکی در شبهایم
در این سوز سرد چقدر تنهایم
مثل خورشیدی بتابان خود را
تو بر غم هایم ، تو بر غم هایم