دکاموند شهر شلوغ

ﺗﻮی اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﺷﻠﻮغ آدﻣﺎرو ﻛﻢ ﻧﺪﻳﺪم
وﻟﻰ ﻫﺮﭼﻰ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﻦ ﺷﺪم ﺗﻮ ﻋﺰﻳﺰم
ﻧﺨﻮاه از ﻣﻦ ﻛﻪ ﻳﻪ وﻗﺖ ﺗﻮرو اﺻﻠﺎ ﻧﺒﻴﻨﻢ
ﻣﻨﻰ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﻮ اوﻧﺠﺎ ﭼﻴﺰی ﺟﺰ ﻏﻢ ﻧﺪﻳﺪم
ﻧﻤﻴﺪوﻧﻢ ﺷﺎﻳﺪم اﻳﻦ ﺣﻘﻤﻪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﻤﻰ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺪه
ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ راﺿﻴﻢ ﺑﻪ رﻓﺘﻨﺖ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﺮدم اﻳﻨﻄﻮری ﺑﻪ ﻧﻔﻌﻤﻪ
ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻰ ﻛﻢ دﻳﺪم ﭼﻄﻮری ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺑﺮی از ﭘﻴﺸﻢ
ﺷﺎﻳﺪ اﮔﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدﻳﻢ ارزﺷﺘﻮ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪم
اﻟﺎن ﺣﺮﻓﺎﺗﻮ ﺑﺎ ﻳﻜﻰ دﻳﮕﻪ ﻣﻴﺰﻧﻰ ﺟﻠﻮ دﻫﻨﺘﻮ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه ﺟﻴﻎ ﻛﻪ ﻣﻴﺰﻧﻰ
وﻗﺘﻰ ﻋﺠﻠﻪ داری ﻛﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﺑﻴﺮون ﺑﺮی رﻳﻤﻠﺘﻮ ﺑﻪ ﻣﮋه ﻫﺎی ﺧﻴﺲ ﻧﻤﻴﺰﻧﻰ
ای ﻛﺎش روزای ﺧﻮﺑﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮد
ﺳﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ آﺧﺮﻳﻦ ﺗﻜﺴﺖ دادم ﻫﻤﻮن دوﺳﺖ دارم
ﺳﻠﺎﻣﺘﻴﺖ ﻋﺰﻳﺰم اﻳﻦ آﺧﺮﻳﻦ ﭘﻴﻜﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﻮ دﻳﮕﻪ ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪه ﻫﺎم ﻓﻴﻜﻪ
اﻳﻨﻜﻪ ﭼﺮا ﻧﻴﺴﺘﻴﻮ آدﻣﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﻢ اﻟﻜﻰ ﻣﻴﮕﻢ ﻣﻴﺎد اﻳﻦ ﻓﻘﻄ ﻳﻪ ﺑﺮﻳﻜﻪ
ﺑﻌﺪ ﺗﻮ دﻳﮕﻪ آروم ﻧﻤﻴﺸﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻮده رﻳﺸﻪ ام
رﻓﺘﻰ و داﻏﻮﻧﻪ اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺎﺑﻮﺗﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪم ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻰ ﺣﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮﻟﺶ ﻛﻨﻢ
داﻏﻮن ﻛﺮدم ﺧﻮدﻣﻮ ﺗﻮ ﻧﺒﻮدت ﮔﻠﻢ
ﻓﻬﻤﻴﺪم ﺧﻴﻠﻰ ﺗﻨﻬﺎم وﻗﺘﻰ دﻳﺪم آدﻣﺎ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ اﻛﺘﺎی ﺧﻮب ﺷﺒﻴﻬﺖ ﻧﻤﻴﺸﺪن
ﺷﺒﻴﻬﺖ ﻧﻤﻴﺸﺪن ﺣﺘﻰ ﺗﻮی ﻣﺴﺘﻴﺎ
ﻣﻴﺮم ﺗﻮی ﺧﻮدم ﻧﻤﻴﺰﻧﻢ ﺣﺮف زﻳﺎد
دارم ﺧﻔﻪ ﻣﻴﺸﻢ واﺳﻢ ﻧﻔﺲ ﺑﻴﺎر
ﺧﺎﻃﺮاﺗﻤﻮﻧﻮ ﭘﺲ ﺑﻴﺎر