داوود کیا قاسمی شیدا

اِسا شیدا بَهیمه
دِرِس رِسوا بَهیمه
اِسا رِسوای اتّا
بِلِن بالا بهیمه

اِسا مِه سوری سوری!
مه جا ته نکِن دوری
اسا اِمّه تِه دِمّال
هر جا پَر بَیری بُوری

ته مِه قدیمی یاری
بِلنِّ سورِ داری
زمسّون خو نَشونی
بِهار پِشتِ بهاری

تِه واری بومه تِه ور
بِهاری بومه ته ور
ته مِه آدینویی، من
دیاری بومه ته ور

اسا شیدا بهیمه
دِرِس رِسوا بهیمه
اِسا یار بلن بالا!
تِه مِفتِلا بهیمه

اسا اَی خَنده هاکِن
مِره شرمنده هاکِن
اسا مه دل بَمرده
وِره اَی زِنده هاکِن

هرازِ اوی جا من
ته وِسّه وِضو گیرمه
ته مِه قبلویی و من
تِه ور رو کِمّه میرمه

دِماونّه کوهِ سر
ته وِسّه کَشِمه پَر
هارش تا کِجه شومه
بیارم تِره شِه ور!

اسا شیدا بهیمه
دِرِس رِسوا بهیمه
اِسا یار بلن بالا!
تِه مِفتِلا بهیمه

برو تا هیا بَوویم
دِ تا چِلچلا بَوویم
بال به بال بوریم هوا
اون بالا اتّا بوویم
دِواره اتّا بَوویم...

برگردان پارسی:

حالا شیدا شده ام
یکسره رسوا شده ام
حالا رسوای یک
بلندبالا شده ام

حالا ای سرو بلندم!
بی سبب از من دوری نکن
حالا به دنبالت می آیم،
به هر طرف که بی خبر بروی

تو یار قدیمی منی
مثل سروی بلندبالایی؛
زمستان ها به خواب نمی روی
که بهار از پیِ بهاری

من پیش تو چون تو می شوم؛
پیش تو چون بهار می شوم
تو آیینه ی منی و من
تنها در تو پدیدار می شوم

حالا شیدا شده ام
یکسره رسوا شده ام
حالا ای یار بلندبالا!
به تو مبتلا شده ام

حالا باز به رویم بخند
و مرا شرمنده کن
حالا دلم مرده است
دوباره این دل را زنده کن

با آب رود هراز
به نیت تو وضو می سازم
تو قبله ی منی و من
رو به سوی تو جان می بازم

تا سرِ کوه دماوند
به هوای تو پر می گیرم
بنگر که تا کجا می روم
تا تو را در کنار بگیرم

حالا شیدا شده ام
یکسره رسوا شده ام
حالا ای یار بلندبالا!
به تو مبتلا شده ام

بیا همراهِ هم شویم
مثل دو پرستو ی رها
بال در بال به آسمان برویم
آن بالا یکی شویم
دوباره یکی شویم...