حبیب فدایی نت تنهایی

میخوام برم یه جای دور
یه جای دنج و سوت و کور
یه جایی که من باشم و
سازم و سیگار و غروب
آتیش کشیدم روحمو
شمشیر و بستم رو خودم
تو غرورم غرق شدم
که از حسم چیزی نگم
حجوم درد و تنهایی
رخنه کرده تو وجودم
نذاشته جونی واسه تن
بیا به داد من برس
زبونم از گفتن درد
خیلی وقت که قاصره
بیا ببین این مرد هنوزم عاشقته
بیا به داد من برس
داره سخت میگذره به روزگارم
منی که ساده ام و چیزی ندارم
رو دلم نت تنهایی نوشتن
ولی عیبی نداره سازگارم
حجوم درد و تنهایی
رخنه کرده تو وجودم
نذاشته جونی واسه تن
بیا به داد من برس
زبونم از گفتن درد
خیلی وقت که قاصره
بیا ببین این مرد هنوزم عاشقته
بیا به داد من برس