جواد شمشیری نیمکت خالی

کنار ساحل دریا منو یک نیمکت خالی
غروبی تلخو من تنها بایک رویای پوشالی
صدای هق هق بارون صدای موجه وصخره
گمونم حتی دریا هم مث من باخودش قهره
دلو کندم از آدمها ازون شهری که کابوسه
داره قبلم بدون تو توی این سینه میپوسه
کجایی تا ببینی که نباشی دریا دلگیره
هنوز این قلب وامونده به پاهای تو زنجیره
تا وقتی رد پای تو روی این ساحل تشنست
واسه من حتی این دریا میشه یک کوچه بن بست
دلو کندم از آدمها ازون شهری که کابوسه
داره قلبم بدون تو توی این سینه میپوسه
کجایی تا ببینی که نباشی دریا دلگیره
هنوز این قلب وامونده به پاهای تو زنجیره