بهادر صحت شروع بیقراری

شبی که هم سفر شدیم
کسی کنارمان نبود
کنار هم قدم زدن
مگر قرارمان نبود؟

مگر قرارمان نبود
کنار هم سفر کنیم
که دیده را کنار هم
به نام عشق تر کنیم

شروعِ بی قراری و
دلیلِ بردباری ام
چه کرده ای که از خودم
بدون تو فراری ام

به گریه های باهم و
به خاطراتمان قسم
بدونِ تو به غیرِ شب
به هیچ جا نمی رسم

نشسته ام به بامِ تو
دوباره پر نمی کشم
اگرچه تشنه ام ولی
سراب سر نمی کشم

غروب کرده ای و من
به سایه تن نداده ام
که پای حرفمان هنوز
چو کوه ایستاده ام

تو با نگاهِ خود مرا
به پرتگاه می بری
مرا که کوهی از غمم
چگونه راه می بری؟

شروع بی قراری و
دلیلِ بردباری ام
چه کرده ای که از خودم
بدون تو فراری ام

به گریه های باهم و
به خاطراتمان قسم
بدونِ تو به غیرِ شب
به هیچ جا نمی رسم