بابک جهانبخش تاس

دل من تو مشتته
دلمو راضی نکن
با من خاطره باز
خاطره سازی نکن
خنده ی روی لبت
شکل اندوه منه
هر چی خوبه بعد تو
قاتل روحِ منه
برو زخم تازه
غم بی اندازه
نمیخوام چشات برام
تاس نو بندازه
من همونم که یه روز
بی قرارش کردی
دل من همون دله
که قمارش کردی
دل یه ماهی مرده توی حوض کاشی شده بود
حیف
همه ی وجود من متلاشی شده بود
حیف
حسرت نداشتنت بذار باشه رو دلم
فکر میکردی که غمت یه خراش رو دلم
برو زخم تازه ...