ایوب متانی دل پاییز

تو همون رنگ میون دل پاییز
که زدی سایه به اندوه نگاهم
تو نه یک بار و به صد بار
که زدی خنده به چشمون سیاهم

تو طنین های فرو برده به برگی
که نوازی زیر پایم دم رفتن
چه نوازی؟ هم اندوه هم آرام
از این ریزش برگان دم مردن

چه نوازش پُرِ سازش
واسه بودنت گرفتم
چه خیالی پر و بالی
همش از تو میگرفتم

تو همون فصل رهایی
تا بری هر چه سیاهی
منم اون خاطره ی داغ
اومده با یه جدایی

من و این فرش بیافتاده به این خاک
که چه ها گویم از احوال نهانم
من از آن داغی فصلی که پر احساس
که رسیدم به تو ای فصل خزانم