امیر یابنده بهونه

بهونه ای به من بده واسه ادامه دادنت
وجود خالیه منو تو پر کن از عطر تنت
عین نفس شدی برام خوبه که دارمت تورو
برق چشات وا می کنه قفله درای بسترو
باید که از تو پر بشه روحو تنو جسمو دلم
میگیره غم وجودمو زیاد که میشه فاصلم
می خوام که هر روزمو باز محو تماشای تو شم
تو هرچی گفتی من فقط بگم به روی جفت چشم
تورو تجسم میکنم تو این شبای غم زده
شادم از اینکه یاد تو خلوتمو بهم زده
تو هر مسیری که برم بازم به تو بر میخورم
من خنده های نازتو دونه به دونه میشمرم