امیر چاوشی عاشق شیرین خد

دو خواجه به یک خانه شد خانه چو ویرانه

او خواجه و من بنده شد خانه چو ویرانه

ای حلقه زن این در در باز نتان کردن

زیرا که تو هشیاری هر لحظه کشی گردن

گردن ز طمع خیزد زر خواهد و خون ریزد

او عاشق گل خوردن همچون زن آبستن

کو عاشق شیرین خد زر بدهد و جان بدهد

چون مرغ دل او پرد زین گنبد بی روزن
بی او نتوان رفتن بی او نتوان گفتن

بی او نتوان شستن بی او نتوان خفتن

این باید و آن باید از شرک خفی زاید

آزاد بود بنده زین وسوسه چون سوسن