امیر حافظ بیات سکوت

توی این شهر هیاهو
وسط آتیش و دودم
چشم من خیره به مردم
مات و مبهوت تو سکوتم
همه چی رنگِ خیانت
همه چی بوی دروغه
هرکی می گه پشتتم من
وقتِ سختی روبه روته
من دیگه حرفی ندارم
حرفامو تو سینه کشتم
هرچی خواستم ساده باشم
دیدم از سادگی باختم
توی این شهرِ شلوغی
هیچ کسی هم حال من نیست
همه نزدیک به ظاهر
ولی هیچ کس مال من نیست
من هنوزم توی این شهر
با یه مشت خاطره موندم
هرکی اومد یه چی برداشت
یکی قلبم ، یکی جونم
آخرش چیزی نمونده
جز یه مشت فکرِ پریشون
هرچی بود و هرچی دیدم
رفت و موندم با وجودم