امید ریاحی مه رو

نه آن باده ی نابی نه زیبای زمانی

که من هر چه بگویم تو بهتر ز همانی

چه جنگی شود آنگه که وا میکنی مویت

فدای خم ابروی تو آن دایره رویت

آن مه رویت
فرفری مویت
میکشد هر دم
هی مرا سویت
آخ از حرفایت
چَشم گیرایت
آتشی بر دل
زد آن نگاهایت

بر آن ذلف پریشان گره خورده جهانم

به جز چَشم سیاهت دگر هیچ نخواهم

جهان جان دوباره گرفته است نگارا

دل افتاده ، ای وااای در بند تو یارا