احمد اسدی قصه ی تنهایی

نگرانم می کرد
آنچه در آینه می دیدم
نگران تر وقتی
تو که می رفتی و می ترسیدم

سایه ات از تو جلوتر می رفت
و تو آماده ی رفتن بودی
دل جامانده ی من
که مسافر شده تا نابودی

از نظر می رفتی
در دلم پا برجا
دیدمت پیوسته
دائما در هر جا
قصه ی تنهایی
ته نشین شد در من
نا روا بود از تو
این چنین دل کندن

عشق در حافظه ی دستانم
می کشد شعله هنوز
پس از آن خاطره ی بارانی
بعد از آن هر که رسید
نتوانست کند ، دورم از ویرانی

از نظر می رفتی
در دلم پا برجا
دیدمت پیوسته
دائما در هر جا
قصه ی تنهایی
ته نشین شد در من
نا روا بود از تو
این چنین دل کندن