احسان اسماعیلی وقت رفتن

وقت رفتنم رسیده،
دیگه فرصتی ندارم،
بی تو بی رنگن و پوچن،
لحظه های پاره پارم.
بعد تو روزی هزار بار،
دل من شکست و پژمرد،
خنده از رو لبای من،
گم شد و پرید و خط خورد.
با خیالت پر گرفتم،
عشقو من با تو شناختم،
لیلی ترانه هامو،
با نفسهای تو ساختم.
اما هرگز نرسیدن،
آخر قصه ما بود،
دستامون جدا شد از هم،
این یه مرگ بی صدا بود.

از جدایی من و تو،
روزای زیادی رفته،
اما یادت تازه مونده،
فکرت از سرم نرفته.
آخرین ترانه هامو،
من برای تو نوشتم،
اگه تاریک اگه روشن،
اگه زیبا اگه زشتن.
با خیالت پر گرفتم،
عشقو من با تو شناختم،
لیلی ترانه هامو،
با نفسهای تو ساختم.
اما هرگز نرسیدن،
آخر قصه ما بود،
دستامون جدا شد از هم،
این یه مرگ بی صدا بود.