ابراهیم متین سایه بون

حالا که پیشِ توئم دلم می خواد
پُلای پشتِ سَرو خراب کنم
جز تو آخه توی «دنیا»ی بزرگ
بگو باید کیو انتخاب کنم؟
تو همونی که تو اون روزای سخت
واسه من پناه و سایه بون شدی
به تنِ خسته و نیمه جونِ من
تو با خنده هات همیشه جون شدی

«می دونی یاورِ زیبای منی
تو شریکِ دلِ تنهای منی
دلم از عشقِ تو می کوبه فقط
به خدا قسم که رویای منی»

زندگیم با تو ببین چه رنگیه
قدِ آسمون برام محترمی
کاش بتونه لایقت باشه دلم
شُکرِ اون خدا که «تو» دلبرمی
دلِ «دریا»ییِ تو سهمِ منه
من به ایثارِ تو غبطه می خورم
تویی خوشبختی و آرامشِ من
بی تو از سردی و تاریکی پُرم