هامون سارا

سارا نبودی
چشم گریان را ببینی
آن قدر باریدم که
ب
ا
ر
ا
ن را ببینی

وَللَـه
که بی تو
شهر،
خود را
حبس می کرد
بهتر!
نبودی
بغضِ طهران را
ببینی

تهران مان،
طهران نشد
بهتر!
نبودی
این راهزن،
این راه بندان را
ببینی

بی بی
به چشمان تو دل خوش کرده
سارا
کافی ست
عکس لای قرآن را ببینی

رفتی...
لَقد...
ماندم...
خَلَقنا...
فی کبد را
از بر شدم
تا رنج انسان را ببینی

بی بی
خودش می گفت:
سارا قسمت توست
بی بی
خودش می گفت:
فنجان را ببینی

از ترکه ها
بر پای سارا می نویسی
وقتی که
کابوسِ دبستان را ببینی

آن قدر
پشت پنجره ماندم که شاید
یک لحظه
این سوی خیابان را ببینی

راضی
به مرگت می شوی
مانند سارا
وقتی نخواهی
خانِ چوپان را ببینی

وقتی که دیدم
زود سرما می خوری، باز
تقویم را
بستم
زمستان را
نبینی